حضرت علی اكبر (علیه السلام)، دریای فداكاری،  گل زیبای باغ حسین (ع)، گلستانی از بهترین و برترین گلها،دریای عطوفت و مهربانی، فرخ لقای نگارخانه كربلا و سرو بوستان ایستادگی بود.

سلام بر صورت و سیرت پیامبرگونه حضرت علی اكبر (ع)، او كه در صورت و سیرت شبیه‌ترین به پیامبر (ص) بود 

فروغ چهره خوبان شعاع طلعت توست

کمال حسن تو مدیون این ملاحت توست

به خلق و خلق رسول و به منطق نبوی فزون‏تر از همه کس در جهان شباهت توست

به پیکر تو مجسم لطافت روح است عجب بود که در این خاکدانه قامت توست

 نگار مهر تو غارتگر دل پدر است عیان به چشم سیاهت غم شهادت توست 

من اولین مصراع نظم كربلایم                          من اولین جانباز دشت نینوایم
نامم علی اكبر و در خلق و منطق                     شبه ترین چهره به ختم الانبیائم
من اولین پیمانه نوش جام اشكم                     چون رفته تا معراج دل صوت صدایم
من اولین گلواژه شعر حسینم                         یا اولین قربانی كوی منایم
من شیر سرخ بیشه های الغدیرم                    در خیبر فتح المبین خیبر گشایم
من كربلا را كربلا آباد كردم                              در عشق و مستی كربلا بیداد كردم
من با عطش تا اوج آزادی پریدم                        عطشان ترین لبهای عالم را بوسیدم
شهدی كه من نوشیدم از پیمانه عشق             شیرین تر از آن در همه هستی ندیدم
زینب لبم را بوسه میزد من ز دستش                 او دل به من میدادو من دل میبریدم
او دور من می گشت و من هم دور زهرا(س)       من تشنه بر لبهای او او آب دریا
من غنچه تكبیر لبهای حسینم                          من یوسف كنعان زیبای حسینم
چون خال سبز هاشمی دارم به صورت               من نكهت شب بوی گلهای حسینم
دارم به چهره نور سبز فاطمیه                          من خط و خال روی سیمای حسینم
ای اهل عالم من نوای نینوایم                          چون كه اذان گوی مصلای حسینم
در خلق و خلق و منطق و خیبر گشائی               گلواژه دست تولای حسینم